Jakie dane alarmowe warto wpisać? Praktyczna lista

Dobre dane alarmowe odpowiadają na dwa pytania osoby, która Ci pomaga: do kogo mam zadzwonić i co muszę wiedzieć o tym człowieku? Dlatego zacznij od kontaktów alarmowych. Potem dopisz to, co przyda się ratownikom w pierwszych minutach: choroby, leki, alergie i urządzenia medyczne, z których korzystasz.

To, co w nagłej sytuacji nie pomaga, pomiń. Numer PESEL, dane karty płatniczej czy hasła nikomu nie są potrzebne przy udzielaniu pomocy. Poniżej omawiamy kolejne części profilu: co wpisać, co lepiej ukryć i czego nie wpisywać wcale.

Które dane alarmowe są najważniejsze?

Wyobraź sobie, że robi Ci się słabo na ulicy i przez chwilę nie możesz nic powiedzieć. Przechodzień dzwoni pod 112, a potem chce zawiadomić Twoją rodzinę. Ratownik medyczny pyta, czy bierzesz jakieś leki i czy jesteś na coś uczulony. Na obie sprawy wystarczy kilka linijek.

Praktyczna kolejność:

1. Kontakty alarmowe (ICE)
2. Choroby, które mają znaczenie w nagłej sytuacji
3. Leki z dawkami
4. Alergie i przebieg reakcji
5. Urządzenia medyczne i implanty
6. Decyzja w sprawie pobrania narządów
7. Ubezpieczenie i inne ważne informacje

Nic z tego nie jest obowiązkowe. Profil z dwoma dobrze wybranymi kontaktami już jest dużo wart.

Kontakty alarmowe (ICE): kogo wpisać?

ICE to skrót od angielskiego In Case of Emergency, czyli „na wypadek nagłej sytuacji”. Wybierz osoby, które zwykle odbierają telefon i wiedzą coś o Twoim zdrowiu i codziennym życiu: partnera, dorosłe dziecko, bliskiego przyjaciela. Dwie lub trzy osoby to dobra liczba, bo wtedy prawie zawsze ktoś będzie osiągalny.

• Najważniejszą osobę wpisz na górze. Kto skanuje, zwykle dzwoni pod pierwszy numer.
• Dopisz relację, np. „żona” albo „syn”. Pomagający wie wtedy, z kim rozmawia.
• Podawaj numer z kierunkowym kraju, np. +48 600 …. Zadziała także wtedy, gdy zadzwoni ktoś z zagranicznym telefonem. Jeśli mieszkasz za granicą, a rodzina jest w Polsce, to szczególnie ważne.
• Uprzedź te osoby. Powiedz im, że są w Twoim profilu, i ewentualnie podaj im hasło do ukrytych danych.

Choroby, leki i alergie

Z tej części ratownicy mają najwięcej pożytku. Pisz krótko i konkretnie.

Choroby. Wpisz to, co w nagłej sytuacji ma znaczenie: cukrzycę, padaczkę, chorobę serca, astmę, otępienie. Dawną operację kolana możesz pominąć.

Leki. Podaj nazwę i dawkę, tak jak na opakowaniu. Jeśli nie pamiętasz wszystkiego, zajrzyj do Internetowego Konta Pacjenta. Według instrukcji IKP sprawdzisz tam historię przepisanych leków i ich dawkowanie, więc nazwy przepiszesz bez zgadywania.

Alergie. Napisz, na co jesteś uczulony i jak wygląda reakcja. Jeśli masz przy sobie adrenalinę we wstrzykiwaczu, dopisz, gdzie ją nosisz. Więcej na ten temat przeczytasz w artykule opaska dla alergika.

Grupa krwi, urządzenia i implanty

Grupę krwi możesz wpisać, ale nie oczekuj zbyt wiele. Przepisy o leczeniu krwią uznają za potwierdzony wynik m.in. wpis w oficjalnej karcie grupy krwi, a szpital i tak wykonuje własne badania, w tym próbę zgodności krwi dawcy z krwią pacjenta. Jeśli masz taką kartę, noś ją przy dokumentach. W profilu alarmowym wystarczy krótka informacja.

Ważniejsze są urządzenia i implanty: rozrusznik serca, kardiowerter-defibrylator (ICD), pompa insulinowa, aparat słuchowy, implant ślimakowy. Dla ratownika przydatne bywają też informacje w rodzaju „noszę soczewki kontaktowe” albo „jestem w ciąży”. W profilu ICESCAN masz na takie dane osobne miejsce.

Pobranie narządów: co warto zaznaczyć?

W Polsce obowiązuje zasada zgody domniemanej. Jeśli ktoś za życia nie wyraził sprzeciwu, po jego śmierci można pobrać narządy. Sprzeciw zgłasza się na jeden z trzech sposobów, które opisuje Poltransplant: wpis w Centralnym Rejestrze Sprzeciwów, pisemne oświadczenie z własnoręcznym podpisem albo oświadczenie ustne złożone przy co najmniej dwóch świadkach i przez nich pisemnie potwierdzone.

Jeśli chcesz zostać dawcą, możesz wypełnić oświadczenie woli. Poltransplant podkreśla, że ma ono charakter wyłącznie informacyjny, nie trzeba go nigdzie rejestrować i najlepiej nosić je razem z dowodem osobistym lub prawem jazdy. W profilu alarmowym możesz krótko odnotować swoją decyzję, ale profil nie zastępuje żadnej z tych form. Najważniejsze, żeby Twoi bliscy znali Twoje zdanie.

Ubezpieczenie i inne ważne informacje

Nazwa ubezpieczyciela i numer polisy, np. ubezpieczenia podróżnego, przydają się głównie za granicą albo wtedy, gdy rodzina musi coś załatwić. Wpisz je, jeśli chcesz, a jeśli wolisz, żeby nie widział ich każdy, ukryj je za hasłem.

Do innych informacji pasują zdania w rodzaju „słabo słyszę”, „mówię tylko po polsku” albo „sam opiekuję się niepełnosprawnym dzieckiem”. Dzięki nim pomagający wie, jak do Ciebie mówić, albo że ktoś w domu czeka na Twój powrót.

Co pokazać wszystkim, a co ukryć za hasłem?

Załóż, że wszystko, co jest w profilu publicznie, może przeczytać obca osoba. W ICESCAN wrażliwe części możesz zabezpieczyć hasłem. Pomagający zobaczy wtedy komunikat, że o hasło trzeba poprosić, np. Twój kontakt alarmowy, do którego właśnie dzwoni.

Publicznie	Za hasłem	Nie wpisuj
Kontakty alarmowe i relacja	Szczegółowa historia chorób	Numer PESEL
Choroby, które liczą się od razu	Ubezpieczenie i numer polisy	Dane karty i konta bankowego
Leki i alergie	Wrażliwe diagnozy, których nie chcesz pokazywać	Loginy i hasła
Urządzenia, np. rozrusznik serca	Inne osobiste notatki	Adres domowy, jeśli nie jest potrzebny

Masz wątpliwości? Publicznie zostaw to, co ratownik musi wiedzieć w pierwszych minutach, a resztę ukryj.

Gdzie trzymać dane alarmowe?

Telefon ma wbudowane miejsce na takie informacje. Jak je wypełnić, opisujemy w artykule karta medyczna na iPhonie i Androidzie. Minus jest taki, że pomagający dotrze do nich tylko wtedy, gdy Twój telefon jest cały, naładowany i przy Tobie, a on sam wie, gdzie szukać.

ICESCAN nosisz niezależnie od telefonu. Kto go zeskanuje, zobaczy w przeglądarce Twoje dane alarmowe i jednym dotknięciem zadzwoni do Twoich kontaktów, bez żadnej aplikacji. Telefon osoby skanującej potrzebuje jednak internetu. Wybierz nośnik, który do Ciebie pasuje: brelok idzie z Tobą codziennie razem z kluczami, a opaska jest zawsze na nadgarstku. Twoje dane są przechowywane w postaci zaszyfrowanej i nawet my nie możemy ich tak po prostu przeglądać.

Jak dbać o aktualność danych?

Nieaktualne dane mogą wprowadzić ratownika w błąd. Popraw profil, gdy tylko coś się zmieni:

• zaczynasz albo kończysz brać lek lub zmienia się dawka;
• kontakt alarmowy ma nowy numer albo przez dłuższy czas będzie nieosiągalny;
• masz nową diagnozę albo nowe urządzenie;
• przeprowadzasz się albo wyjeżdżasz na dłużej.

Ustaw też cykliczne przypomnienie w kalendarzu, np. w dniu urodzin. Dane zmieniasz sam: skanujesz swój ICESCAN, logujesz się kodem, który dostajesz e-mailem, i poprawiasz profil.

Najczęstsze pytania

Czy muszę wypełnić wszystkie pola?

Nie. Nic nie jest obowiązkowe, a krótki profil często jest lepszy od długiego. Pomagający czyta Twoje dane w stresie, więc im mniej szumu, tym szybciej znajdzie to, co ważne. Zacznij od kontaktów alarmowych i dopisuj tylko to, co w nagłej sytuacji coś zmienia. Resztę zawsze możesz dodać później.

Czy mogę prowadzić profil dziecka albo rodzica?

Tak. Każdy ICESCAN ma własny kod i własny profil, więc możesz aktywować osobny dla dziecka, partnera albo rodzica z chorobą Alzheimera i samodzielnie zarządzać danymi. Wpisz wtedy siebie jako pierwszy kontakt. Jeśli Twój bliski łatwo gubi drogę, przeczytaj też artykuł o tym, co robić, gdy senior z alzheimerem się gubi.

Co się stanie z moimi danymi, jeśli zgubię brelok albo opaskę?

Na samym nośniku nie ma żadnych danych, tylko link z unikalnym kodem. Jeśli go zgubisz, ICESCAN można odłączyć od Twoich danych. Potrzebny jest do tego e-mail, który dostajesz przy aktywacji, więc dobrze go przechowuj. Szczegóły znajdziesz w najczęstszych pytaniach.

W jakim języku wpisywać dane alarmowe?

W tym, którym posługujesz się najlepiej. Stałe elementy strony alarmowej wyświetlają się obecnie po niderlandzku, angielsku lub hiszpańsku, zależnie od języka telefonu, który skanuje. To, co wpiszesz sam, pojawia się dokładnie tak, jak to napiszesz. Jeśli mieszkasz w Holandii, Belgii albo Hiszpanii, najważniejsze rzeczy, np. alergię czy chorobę, dopisz także krótko po angielsku albo w języku kraju, w którym mieszkasz. Nazwy leków przepisz dokładnie z opakowania.